DISA NGA DOBITË E RUKJES

1.Të afron pran Allahut, subnahehu ue teala.
2.Pengon punën e fallxhorëve dhe magjistarëve.
3.Tubimi për rukje është tubim në të cilin përmendet Allahu.
4.Është prej mjekimit më të dobishëm për sëmundjet bashkohore si brenga, pikëllimi dhe shqetësimi.
5.Ai që bën rukje, e ndihmon vëllanë dhe zbaton hadithin: “Kush prej jush ka mundësi t’i sjellë vëllait ndonjë dobi, le ta bëjë atë!”
6.Është sunet i të Dërguarit, salallahu alejhi ue selem. Aishja, radijallahu anha, tregon: “Kur i Dërguarit i Allahut, salAllahu alejhi ue selem, ankohej nga ndonjë sëmundje, Xhibrili i bënte rukje.”
7.Parandalon braktisjen e Kur’anit. Ibën Kajimi, rahimehullah, thotë: “ Formë e braktisjes së Kur’anit është edhe braktisja e mjekimit dhe shërimit me Kur’an.”

KUSHTET QË DUHEN PLOTËSUAR GJATË RUKJES

Lidhur me njeriun që bën rukje

Pyetja:

Përse Allahu i urdhëroi melekët t`i bëjnë sexhde Ademit, alejhi selam? Dhe, përse vëllezërit e Jusufit, alejhi selem, i bënë sexhde Jusufit? Unë e di që sexhdeja duhet të jetë për Allahun.

Përgjigjja:

I tërë lavd-falënderimi i përket Allahut. Sexhdeja është në dy forma:

1. Madhërim dhe afrim tek ai që po iu bëhet sexhde. Kjo sexhde është ibadet (adhurim) që bëhet vetëm për Allahun Një, (kjo ka qëne kështu) në krejt Sheriatet.

Janë pajtuar të gjithë dijetarët se të shashë All-llahun apo të Dërguarin e Tij është kufër dhe asnjëri prej tyre nuk ka kushtëzuar që sharësi ta ketë bërë me zemër apo të shprehet se është e lejuar, por mjafton të vërtetohet se ka share qartas, se i ka shqiptuar me qëllim fjalët e tij, për t’u llogaritur si qafir.

Gjithashtu dijetarët e Ehli-Sunnetit janë të një mendimi se tallësi me fenë e All-llahut bën kufër dhe nuk kushtëzojnë që tallësi ta ketë bërë këtë me zemër, apo ta ket bërë të lejuar talljen me fe, bile ai bën kufër me këtë edhe nëse e bën me shaka.

SHKAKU I ATEIZMIT NË EVROPË

Në Evopën krishtere të shek. XIX dhe para saj, u krijuan aso rrethana specifike, ku shumica e besimtarëve filluan të mos besonin në atë fe, e mohonin Zotin. Në fakt, mosbesimi i tyre nuk kishte të bëjë me të mohuarit e fesë së vërtetë e as Zotin e vërtëtë, por mohonin besimin në Zot dhe fenë të cilën e predikonte kisha perëndimore.

Kisha në Evropë e përmbante dhe e përkrahte tiraninë e errët, klerikun despot si ytyrë zyrtare të kishës, duke luftuar dritën e diturisë në përgjithsi, ashtu që qëndronte duke përkrahur injorancën dhe duke luftuar shkencën, e përkrahte padrejtësinë dhe e luftonte të dejtën, i përkrahte mbretërit e padrejtë dhe luftonte popullin e pafajshëm e të shtypur, i përkrahte idetë shkatrruese për shoqërinë dhe i luftonte idetë përparimtere e kështu me radhë, në realitet çdo gjë që përkonte me realitetin e faktet. Kjo situatë shkaktoi aso përmasa negative nga tëcilat shpërthyen revulucione ku thirrej

Omer ibën Abdul Azizi, radijAllahu anhu, është një shembull i bukur për një udhëheqës të drejtë dhe halif të mirë. Njerëzit në kohën e tij jetuan në mirësi dhe paqe. Ai e mori pushtetin në vitin 99 hixhri, por ai mbeti në pushtet vetëm dy vjet e disa muaj.

Meqë jemi në vigjilje të një feste të ashtëquajtur “Shën Gjergji”, e cila festohet në mbare Kosovën dhe e cila nuk ka të bëjë aspak me fenë e muslimanëve, madje edhe si festë shënon ngjarje e ndodhi, lidhet me personalitete, që kanë luftuar fenë Islame, e kemi parë të udhës që në shenjë përkujtimi t’ua sqarojmë vëllezërve dhe motrave muslimane realitetin e kësaj feste. A është feste e muslimanëve? A lejohet të festohet? Nëse jo për ç’arsye?, dhe gjëra tjera përkitazi me të. Ajo që na ka shtyrë t’i qasemi kësaj teme ka qenë pikërisht fakti se kjo festë, ndryshe nga të tjerat, paraqet një rrezik shumë herë më të madh për besimin e muslimanit. Derisa festat tjera janë të dëmshme për moralin, personalitetin dhe dinjitetin e muslimanit, kjo festë në mënyrë të drejtpërdrejtë prek besimin e muslimanit, dhe mu për këtë, këtë dite e kam konsideruar ditën, që Allahut i bëhet mëkat dhe përkujtohet fillimi i mëkatit më të madh, shirkut-idhujtarisë.

Vëlla i dashur, nëse Allahu deshi të të udhëzojë në Rrugën e Tij, nuk ka kush të të humbë, përveç se nëse ti nuk meriton udhëzim të vërtetë, atëherë përsëri do të devijosh, dhe nuk ka kush të të udhëzojë vetëm se Allahu Fuqiplotë, thotë Allahu xhele shanuhu:“Atë që e ka udhëzuar Allahu, është udhëzuar drejt, por për atë të cilin Allahu nuk e udhëzon në rrugë të drejtë, ju nuk mund të gjeni askënd që ta udhëzoni atë në rrugë të drejtë.” (Kehf, 17).
Prandaj ke kujdes, se me fenë e Allahut Fuqiplotë nuk bëhet tallje. Ne sot, kemi shumë raste që prej të sapoudhëzuarve, në fillim i shohim si djelmosha të mirë, mirëpo nuk kanë seriozitet në udhëzimin e tyre. Pastaj, me pak lexim mundohen që hoxhallarët t’i kundërshtojnë, pastaj në familje nuk kontribuojnë, prindërit nuk i respektojnë; të jemi më të qartë, nuk dëgjojnë. Kjo na sjellë aty ku kemi mbetur, e a dini se ku kemi mbetur? Kemi mbetur shumë mbrapa! Me këto fjalë nuk po e përfshijmë tërë rininë; ku janë dhe ku s’janë. Por, duke parë se çfarë po ndodh me Islamin, e kemi parë se ai ka ngecur mbrapa për shumë faktorë, kurse njëra prej tyre është edhe kjo që e përmendëm më parë. Mu për këtë e morëm temën e rinisë edhe pse faktorët tjerë duhet të shkëmbehen, por edhe ata do të përmenden në temat e ardhshme.
Vëlla i dashur, Allahu të udhëzoftë!
Ne kemi nevojë për ty. Ti je ai që Islami të ka mirëpritur, kurse ne jemi vëllezërit e tu, ne ta ruajmë nderin (moralin), mallin (pasurinë) dhe gjakun (jetën): “Secili musliman e ka të ndaluar të nëpërkëmbë gjakun, pasurinë dhe nderin e muslimanit.” (Muslimi).Bëhu pjesë e këtij trupi, i cili nëse i shqetësohet një gjymtyrë, i tërë trupi do të shqetësohet: “Shembulli i besimtarëve në dashurinë mes tyre, në mëshirën mes tyre dhe në butësinë e tyre është sikur shembulli i një trupi. Nëse një gjymtyrë e trupit ankohet për ndonjë dhimbje, tërë trupi pastaj ndien temperaturë dhe pagjumësi”. (Muslimi).
Ne jemi si muri, që lidhet me tjegulla; njëra me tjetrën: “Besimtari me besimtarin është i lidhur sikurse ndërtesa, elementet e së cilës, njëri me tjetrin janë të lidhur fort.” (Muslimi).
A e di ti se pas udhëzimit do të të gjejë rehati, do të qetësohesh shpirtërisht, do të kënaqesh me atë që të ka caktuar Allahu? Nuk ka më mirë sesa të jesh në mesin e vëllezërve tu, po a ka më mirë se sa të jesh prej umetit të Muhamedit, alejhi salatu ue selem, por nëse edhe këtë e refuzon, atëherë dije se ke humbur shumë, më shumë se gjithçka tjetër. Mirëpo, nëse e pranon atë që ta ofron ky din i madh, ke fituar në këtë botë dhe në botën tjetër. Vëlla, çfarë humb ti, nëse udhzohesh? A është humbje nëse largohesh nga shoqëria e ndytë dhe e pamoralshme? A humb nëse i largohesh alkoolit, amoralitetit, drogës, duhanit etj.? Jo, assesi nuk do të humbasësh! Përkundrazi, ti fiton, fiton materialisht, ekonomia të rritet; sepse shpenzimet e panevojshme t’i ndalon Islami. Haramit i largohesh e nuk shpenzon pa nevojë etj. Fiton po ashtu autoritet, bëhesh më i mirë, më i sjellshëm, më i moralshëm, fiton personalitet edhe pse të tjerët nuk të duan, por megjithatë, të kanë parasysh se je fetar, ashtu Allahu e ngrit robin e Tij.
Këto ishin sa i përket dynjasë, kurse në botën tjetër do të jesh në rreshtat e besimtarëve, do të jesh prej banorëve të Xhenetit, aty do të kesh kopshte ku rrjedhin lumenjtë. Thotë Allahu, xhele shanuhu:
“Shpërblimi i atyre (besimtarëve) te Zoti i tyre është: Kopshtet e përjetësisë në xhenetin Adën, nën të cilën rrjedhin lumenjtë.” (Bejine, 8).
Do të të shoqërojnë pejgamberët, burrat e drejtë, dëshmorët… Ah, sa shoqërues të mirë do të kesh! Thotë Allahu, xhele shanuhu:
“E kushdo që i bindet Allahut dhe të Dërguarit, të tillët do të jenë së bashku në Xhenet me ata që Allahu i shpërbleu: pejgamberët, besnikët e dalluar, dëshmorët dhe me të mirët. Sa shokë të mirë janë ata!”(Nisa, 69).
Nuk do të mjaftonte sikur të kishim folur shumë më shumë për të mirat e asaj bote, por të lutemi mos u mashtro me këtë botë sepse kjo botë nuk ka asgjë më të mirë sesa bota tjetër. Thotë Allahu, xhele shanuhu:
“Ju po e parapëlqeni jetën e kësaj bote, mirëpo jeta e asaj bote është më e mirë dhe e përhershme.”(Ala, 16-17).
Vëlla i dashur, Allahu të udhëzoftë! Tashmë, ne ta ngritëm argumentin ty, ti më nuk ke arsye. Kërko nga Allahu, subhanehu ue teala, që të të forcojë në dinin e Tij, të të udhëzojë, sepse Ai është Udhëzuesi më i mirë!
E lusim Allahun, subhanehu ue teala, që të na i pranojë punët tona, ngase Ai i di më së miri dhe i shikon zemrat tona. Përshëndesim të dëguarin tonë, Muhamedin, alejhi salatu ue selam, familjen e tij, shokët e tij  dhe gjithë besimtarët! Eselamu Alejkum!

E përgatiti: robi i Allahut, i varfër para Madhërisë dhe Lartësisë së Tij, i dashuri i hoxhallarëve, i sjellshëm me vëllezër

Kur Resulull-llahu a.s. mbushi dymbëdhjetë vjet – sipas disave – e edhe dy muaj e dhjetë ditë, Ebu Talibi e mori me vete në një udhëtim tregtie për në Sham. Gjatë udhëtimit u ndalën në Basër për të pushuar. Atëbotë Basra ishte vend i rëndësishëm tregtar dhe kryeqytet i trevave arabe që ishin nën sundimin e Romakëve.

Në këtë qytet jetonte një prift i quajtur Behira, ndërsa emrin e vërtetë e kishte Gërges (Xherxhiz). Kur karvani me tregtarë arriti në qytet, ai u doli përpara dhe i ftoi në gosti. Edhe pse i shihte për të parën herë, ky menjëherë e njohu Resulull-llahun a.s. sipas veçorive të shpallura më herët në librat e shenjtë. Ai e mori djaloshin për dore e tha: “Ky do të jetë Pejgamberi i tërë botës. Këtë All-llahu do ta dërgojë si mëshirë të gjitha botërave.” Ebu Talibi tha: “Si e din ti këtë?” Ai u përgjigj: “Kur vështronit nga Aka’beja, nuk mbeti asnjë gurë, as bimë, as lis pa bërë sexhde, kurse ata nuk i bëjnë sexhde askujt tjetër përveç Pejgamberit. Unë e njoh nga vula e pejgamberllëkut, sipas nishanit mbi kërcen e epërme të shpatullës në formë të mollës. Unë për të kam dëgjuar në shpalljet tona.” Pastaj e luti Ebu Talibin që të mos shkonte me të në Sham. Frikësohej mos ta gjejë ndonjë e keqe nga hebrenjtë. Ebu Talibi e ktheu Muhammedin a.s. në Mekë me dy shërbëtorë.

.

Me lutje solli shiun

Ibni Asakiri e ka marrë një hadith nga Xhelhemeh ibën Arfeteh, i cili thotë: “Një ditë hyra në Mekë, ishte thatësirë, ndaj kurejshitët thanë: “O Ebu Talib, na u tha lugina, fëmijët na vuajnë nga thatësia, etja dhe lutu për shi.” Ebu Talibi doli me djaloshin, dhe dukej sikur të ishte zënë Dielli, retë u shakullisën. Djaloshi shikonte në qiell. Ebu Talibi e mori atë, e mbështeti me shpinë për Ka’be, dhe tregoi me gisht kah ai, e në qiell ndodhi një mrekulli. Retë u grumbulluan nga të gjitha anët, filloi stuhia dhe në luginë u derdh një shi i begatshëm që ujiti gjithë çka duhej. Këtë ndodhi Ebu Talibi e ka përshkruar me një verset.” Në këtë verset Ebu Talibi e ka përshkruar fuqinë mbinatyrore të Muhammedit a.s.

Me emrin e All-llahut, të Gjithëmëshirshmit, Mëshirëplotit!

“Çdo dashuri që s`është për hir të All-llahut është e kotë dhe çdo vepër me të cilën nuk synohet Fytyra e All-llahut është e kotë”. (Ibn Tejmijje, el-‘Ubudijje)

“Nuk është kusht që i dashuri i All-llahut të jetë i pagabueshëm”. (Ibn Tejmijje, el-Istikame)

“Dhikri (përmendja e All-llahut) për zemrën është sikur uji për peshkun. E si do të jetë gjendja e peshkut nëse s’ka ujë?!” (Ibn Tejmijje)

“Sheriati (legjislacioni islam) është drita e All-llahut në tokën e Tij, drejtësia e Tij ndërmjet robërve të Tij, si dhe kalaja e Tij; që kush hyn në të është i sigurt”. (Ibn Tejmijje)

“Nëse i përsos (veprat) e fshehta, All-llahu t`i përsos ato të dukshmet.” (Ibn Tejmijje)

“Fshehja e dijes përmes të cilës obligohet vështirësia ndonjëherë është rahmet; ashtu sikurse fshehja e dijes me të cilën arrihet lehtësia ndonjëherë është dënim”. (Ibn Tejmijje)

“Frika e lavdëruar është ajo që të ndalon nga haramet”. (Ibn Tejmijje)

“Në këtë botë është një xhenet; ai që s`hyn në të, s`ka për të hyrë në Xhennetin e Botës tjetër”. (Ibn Tejmijje)

“Me sabër dhe bindje të sigurt arrihet udhëheqja ne fe”.  (Ibn Tejmijje)

“Ai që e braktis argumentin, e humb rrugën; e s`ka argument, veçse sipas asaj me të cilën ka ardhur i Dërguari”. (Ibn Tejmijje)

“Rruga e drejtë është që robi të veprojë në çdo kohë (atë) çfarë është urdhëruar nga All-llahu për atë kohë, qoftë dije apo punë; duke mos harruar largimin nga haramet”. (Ibn Tejmijje)

“Zuhdi (asketizmi) është lënia e asaj që s`bën dobi në Ahiret, ndërsa devotshmëri është lënia e asaj që ke frikë nga dëmi i saj në Ahiret”. (Ibn Tejmijje)

“Lumturia (e vërtetë) është në diturinë që kërkohet nga ti, e ajo është: dija rreth All-llahut dhe rreth gjërave që të afrojnë drejt Tij”. (Ibn Tejmijje, Profecitë )

Vijon në dashtë All-llahu!

Zgjodhi dhe përktheu:

Burim Koçinaj

03.03.2012